Guadeloupe – la petite S’irène

Villa Corsa

Vlucht AF3532 werd op de avond van 12 december met enige uren vertraging neergekwakt op de luchthaven van Point-a-Pitre. Guadeloupe, een droombestemming. De Boeing 747-200 was afgeladen vol en ik had het voorrecht om naast de enige blinde passagier te aan boord mogen zitten. De man leek als twee druppels water op Bob Marley en toen ik na tien minuten al twee keer z’n zonnebril van de grond had geraapt, bekroop mij het gevoel dat dit wel eens een lange vlucht kon worden. Blijkbaar was de stewardess, wetende dat ik op een gratis ticket reisde, van mening dat ik wel iets terug kon doen voor het cadeautje van Air France. Ze vroeg me namelijk serieus of ik eventueel bereid was om Bob waar nodig te assisteren tijdens het eten. De vlucht was immers vol en ze zou het al druk genoeg krijgen. Gelukkig bleek Bob heel goed in staat om zelfstandig z’n maaltijd naar binnen te werken. Toen alle passagiers waren uitgestapt en het toestel nagenoeg leeg was gestroomd, zat ik nog netjes op mijn plaatsje bij het raam tot iemand de tijd had gevonden om mijn blinde buurman naar buiten te helpen.

De reis was me in de schoot geworpen en op de dag voor vertrek had ik nog snel een autohuur geregeld bij een ene Sylvie. Zodra ik mijn bagage van de band had geplukt haastte ik me naar de aankomsthal.
Bij het meeting point stond een zee aan bordjes maar geen Sylvie. Samen met een Frans stel was ik al een taxi aan het regelen toen Sylvie ineens toch kwam opdagen. Het Franse stel kon meeliften tot aan Gosier.

Hotel Corsa

Hotel Corsa

Zelf niet in het bezit van een auto op dat moment, reed ik korte tijd later trots als een aap in een Opel Corsa op de weg naar Saint-Francois. Het was inmiddels na middernacht en nog steeds was het vijfentwintig graden. Via internet had ik onderdak geregeld bij Irène, een Zwitserse vrouw die tijdelijk op Guadeloupe woonde en werkte voor een reisorganisatie. Ze verhuurde kamers in een luxe villa vlak bij het strand. “Volg het bordje van hotel Anchorage maar, dan kom je er vanzelf”, waren haar aanwijzigen. Maar ja, ze had er niet bij gezegd dat het een onverlicht bordje was en dus reed ik er vermoedelijk een keer of zes voorbij in het donker. Zonder navigatie of een mobieltje was het nog ouderwets dwalen. Heel Guadeloupe lag uiteraard op een Frans oor. Bij een bewakingskantoortje brandde nog licht maar met mijn beperkte Frans en hun beperkte kennis van de omgeving kwamen we niet veel verder. Ik was wel in de buurt maar in de luxe villawijk waar ik bijna in wanhoop rondjes reed, leek alles op elkaar. Derde villa aan de rechterkant had ze nog gezegd. Uiteindelijk besloot ik om de auto maar te parkeren en de nacht door te brengen in de Opel. Met het geluid van onbekende vogels en het geruis van de golven op het strand viel ik in slaap.

’s Ochtends vroeg piepte mijn horloge me wakker. Vreselijk brak na de lange vlucht en een nacht slapen in de kleine Opel. Ik had nog een restje water bewaard en daarmee friste ik me op in de auto. Ik stapte uit de auto en voelde gelijk de warmte van de Caribische zon. Ik keek rond om me te oriënteren en zag even verderop een man aan het werk in zijn tuintje. Ik stapte op hem af en vroeg hem in mijn schoolfrans naar Le Petite Sirene van Irène Steiner. De man reageerde meteen met een hartelijke glimlach, blij dat hij me kon helpen. “Ah, Irène! Bien sur, die woon hiernaast!” Met een blik vol ongeloof volgde ik de man naar mijn auto en hij wees met een smoezelige hand naar de villa ernaast. “Daar woont Irène, ze is al wakker zie ik” En inderdaad kwam een vrouw gehaast op ons af. Ze was heel blij om me te zien, want was erg ongerust geweest. De voordeur van de villa had ze de hele nacht open gelaten voor het geval ik alsnog zou arriveren. Ze liet me de villa zien en die was werkelijk prachtig. De auto hoefde ik niet meer te verzetten, die stond al precies op de juiste parkeerplaats.

La Petite Sirene

De witte tegelvloer van de grote woonkamer liep door naar het brede terras. Aan beide kanten van de woonkamer waren slaapkamers maar ik bleek de enige huurder die week. Ik had dus de hele luxe villa voor mezelf. Irène woonde zelf in een soort uitgebouwd schuurtje naast de villa en daar ging ze twee glazen vruchtensap halen. Eenmaal op het terras genoot ik van het prachtige uitzicht op zee. Vlakbij lagen de eilanden die nog tot Guadeloupe behoorden, maar in de verte zag ik Dominica zelfs liggen. Irène kwam terug met de welkome verfrissing en vertelde alles wat ik wilde weten over Guadeloupe.

Nog brak van de reis en het moeizame begin, maakte ik een kortePointe-de-Chateau. autorit naar het puntje van een schiereiland. De immense golven van de Atlantische Oceaan die daar op de hoge rotswanden beukten zorgden voor een fascinerend uitzicht. De rest van de dag bracht ik rustig door op een nagenoeg leeg strand.

, , ,

  1. #1 door Nanda op 31 oktober 2013 - 08:45

    Een nieuwe categorie. Leuk!
    Je schrijft het zo beeldend, alsof je het vorige week hebt meegemaakt. Ben benieuwd naar nog meer reisverhalen 🙂

    Like

  2. #2 door beauninoblog op 31 oktober 2013 - 15:20

    Sluit me volledig aan bij Nanda.
    Vraag me trouwens af waar de rest ban de volgers blijven!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: